Komponenty i lepiszcza
Głównymi składnikami klejów-topliwych stosowanych do oklejania krawędzi mebli są żywice termoplastyczne lub elastomery; składniki te nadają klejowi dużą siłę wiązania. W zależności od wymagań konkretnego zastosowania, główny skład kleju topliwego-może się różnić, ale zazwyczaj obejmuje on między innymi etylen i jego kopolimery, poliuretany, poliamidy, poliestry, poliolefiny, styren i jego kopolimery. Ponadto substancje takie jak alkohol poliwinylowy, celuloza i poliwinylobutyral są również czasami wykorzystywane jako składniki tych-klejów topliwych. Zasadniczo kleje topliwe do-oklejania krawędzi mebli-składają się głównie z żywic termoplastycznych lub elastomerów, charakteryzują się dużą siłą wiązania i mają główny skład dostosowany do konkretnych wymagań aplikacji.
Stosowanie lepiszcza
W stanie stopionym lepkość lepiszcza w stanie stopionym jest stosunkowo wysoka, co może potencjalnie pogorszyć ich właściwości zwilżające i początkową przyczepność (natychmiastową przyczepność) w stosunku do łączonego podłoża. W związku z tym lepiszcza rzadko stosuje się oddzielnie; zamiast tego zazwyczaj miesza się je z innymi składnikami, z którymi wykazują dobrą kompatybilność. Jako klasa amorficznych, termoplastycznych polimerów, lepiszcza mają względną masę cząsteczkową w zakresie od kilkuset do kilku tysięcy, a temperatura mięknienia mieści się w zakresie od 60 do 150 stopni. Podstawową funkcją lepiszczy jest zmniejszenie lepkości stopu gorącego-kleju topliwego; redukcja ta poprawia właściwości zwilżające kleju i początkową przyczepność po stopieniu, zwiększając w ten sposób ogólną siłę wiązania, poprawiając właściwości przetwórstwa i przyczyniając się do redukcji kosztów. Lepiszcza poprawiają zwilżalność i początkową przyczepność poprzez obniżenie lepkości stopu; powszechnie stosuje się w tym celu żywice naturalne i żywice syntetyczne.
Rola i rodzaje wosków
Woski odgrywają kluczową rolę w klejach-topliwych; służą do obniżenia lepkości stopu kleju, poprawy jego właściwości płynięcia, skrócenia czasu otwarcia (okna czasowego wiązania) oraz pomagają poprawić odporność na pełzanie, elastyczność i szybkość topienia. Co więcej, woski skutecznie zapobiegają tworzeniu się nitek-kleju podczas aplikacji-i zapobiegają samo-przywieraniu (blokowaniu) materiału klejącego, przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia całkowitego kosztu kleju. Woski poprawiają płynność klejów-topliwych i minimalizują powstawanie nitek; Głównymi stosowanymi typami są woski parafinowe i woski mikrokrystaliczne.
Stosowanie wypełniaczy i ważne uwagi
Wypełniacze stanowią powszechny składnik receptur klejów-topliwych. Wprowadza się je w celu obniżenia kosztów, zminimalizowania skurczu objętościowego po utwardzeniu oraz zmniejszenia nadmiernej przepuszczalności. Wypełniacze służą obniżeniu kosztów i poprawie odporności na ciepło; jednakże poziomy ich użycia muszą być dokładnie kontrolowane, aby uniknąć niepożądanych skutków.
Rola i ograniczenia plastyfikatorów
Plastyfikatory odgrywają kluczową rolę w klejach-do oklejania krawędzi mebli. Ich dodatek skutecznie obniża lepkość stopu, przyspieszając w ten sposób natężenie przepływu stopionego kleju i zwiększając elastyczność materiału i odporność na zimno. Jednakże dozowanie plastyfikatorów wymaga ścisłej kontroli, zwykle nie przekraczającej 10% (wagowo). Nadmierne użycie plastyfikatorów może prowadzić do spadku odporności cieplnej kleju, wytrzymałości kohezyjnej i siły wiązania. Chociaż plastyfikatory zwiększają elastyczność, ich dozowanie musi być regulowane, aby zachować zarówno odporność na ciepło, jak i siłę wiązania.
Rodzaje i metody stosowania przeciwutleniaczy
Podstawową funkcją przeciwutleniaczy jest zapobieganie utlenianiu i degradacji-topliwego kleju podczas procesu podgrzewania, zapewniając w ten sposób stabilność chemiczną materiału klejącego i siłę wiązania. Przeciwutleniacze zapobiegają niszczeniu materiału klejącego; powszechnie stosowane przykłady obejmują BHT i związki zawierające-fosfor.
